شعرخوانی در سفرنامه ناصرخسرو

شعرخوانی در سفرنامه ناصرخسرو

در صفحات آغازین سفرنامه ناصرخسرو می‌خوانیم:

«… چون به نزدیک یاران و اصحاب آمدم یکی از ایشان شعری پارسی می خواند. مرا شعری در خاطر آمد که از او درخواهم تا روایت کند، بر کاغذی نبشتم تا به وی دهم که این شعر برخوان، هنوز بدو نداده بودم که او همان شعر بعینه آغاز کرد آن حال بفال نیک گرفتم و با خود گفتم: خدای تبارک و تعالی حاجت مرا روا کرد. » (ص. ۱۲)

ناصر خسرو دیوانی بود و باسواد بنابراین خود توان خواندن داشت، اما شعری را که مدنظرش بود خوانده شود بر کاغدی نوشت تا شعرخوان پارسی آن را بخواند. این چه نوع خواندن است. به نظر آواز خواندن مد نظر نبوده است. احتمالا نوعی از شعرخوانی با آوای بلند مرسوم بوده است. این موضوع می تواند دستمایه تحقیقی تاریخی شود: پرکتیس‌ها و شیوه‌های شعر خوانی در آن ایام

(سفرنامه ناصرخسرو قبادیانی| تصحیح و تحشیه احمد ابراهیمی| وزارت فرهنگ و هنر)

اینستاگرام من

کانال تلگرام مطالعات خواندن

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*